Saklama neden temel sorudur
Dijital varlıklardaki hukuki riskin büyük kısmı tek bir noktada yoğunlaşır: özel anahtarı kimin, hangi koşullarla tuttuğu. Her iki merkezdeki düzenleme de bu nokta etrafında örgütlenmiştir. İsviçre bankacılık hukuku, bir saklama kuruluşunun mevduat mı kabul ettiğini yoksa yalnızca muhafaza mı yaptığını sorar.1 Singapur’un 2019 tarihli Ödeme Hizmetleri Kanunu (Payment Services Act, PSA), 2021 değişikliklerinin Nisan 2024’te yürürlüğe girmesinden bu yana “dijital ödeme tokenleri için saklama hizmeti sunmayı” başlı başına lisansa tabi bir hizmet sayar.2 Her iki yerde de iflas hukuku, batan bir saklama kuruluşunun müşterisinin tokenlerini ayni olarak geri mi alacağını yoksa ticari alacaklılarla orantılı olarak mı paylaşacağını belirler. Her iki yerde de vergi hukuku, bir ödül ödendiği anda kontrolün kimde olduğunu sorar. Seçilen saklama modeli bu soruların her birinin cevabını belirler.
Bu bölüm, modelleri uygulamada var oldukları biçimiyle anlatır ve her birinin hukuki sonucunu ortaya koyar. Ayrıntılı İsviçre ve Singapur kuralları D. Kısım, IV. Bölüm, E. Kısım, VIII. Bölüm, J. Kısım, II. Bölüm ve K. Kısım, II. Bölümde yer alır.
Notlar
- Banking Act, SR 952.0, md. 1b (fintek lisansı) ve md. 16 bent 1bis (müşteriler için tutulan kripto tabanlı varlıkların bir bankanın iflasında saklama varlığı olarak değerlendirilmesi); her ikisi de 25 Eylül 2020 tarihli DLT Kanunu ile eklenmiştir, AS 2021 33. ↩
- Payment Services Act 2019 (Singapur), First Schedule, Part 3, para. (f) (dijital ödeme tokeni hizmeti); Payment Services (Amendment) Act 2021 ile değiştirilmiş hâliyle, 4 Nisan 2024’te yürürlüğe girmiş ve tanımı saklama, transfer ve aracılığı kapsayacak şekilde genişletmiştir. ↩
Yalnızca genel bilgi amaçlıdır. Bu makale hukuki veya vergisel danışmanlık niteliği taşımaz, somut bir olaya ilişkin danışmanlığın yerini tutmaz ve avukat-müvekkil ilişkisi kurmaz. Makale, Ekim 2026 itibarıyla hukuki durumu yansıtır.