Ödünç verme, yeniden teminatlandırma ve saklamanın sonu
Saklama, ödünç vermenin başladığı yerde biter. Müşteri tokenlerini kendi hesabına kullanabilen, üçüncü kişilere ödünç verebilen veya rehnedebilen bir saklama kuruluşu, müşterinin varlığını değil, müşteriye karşı bir borcu tutar. Celsius, Voyager ve Singapur’da Hodlnaut ile Vauld vakalarının dersi budur. Bu şirketlerin müşterileri 2022’de “kazanç” (earn) hesaplarının batmakta olan bir şirkete verilmiş teminatsız krediler olduğunu fark etti. J. Kısım, V. Bölüm ve N. Kısım, IV. Bölüm Singapur’daki yargılamaları inceler. Bu bölüm için teknik nokta basittir. Sözleşme koşulları saklama kuruluşunun tokenleri kendi amaçları için hareket ettirmesine izin veriyorsa, hiçbir anahtar yönetimi mimarisi müşterinin konumunu düzeltemez. Zincir, tokenlerin saklama kuruluşunun adresinden çıktığını gösterir ve iflas hukuku müşteriyi alacaklı olarak değerlendirir.
İsviçre hukuku bunu doğrudan ifade eder. İcra ve İflas Kanununun (SchKG/DEBA) 242a. maddesi, yalnızca saklama kuruluşunun müşteri için “her zaman” tutmayı üstlendiği varlıkları korur. Kullanım hakkı bu korumayı ortadan kaldırır ve düzenlemeyi Bankacılık Kanunu md. 1 veya 1b uyarınca bankacılık ya da fintek lisansı gerektiren bir mevduata dönüştürür.1 Singapur benzer bir sonuca sözleşme ve trust hukuku yoluyla ulaşır. Kullanıma izin veren bir hüküm trust ile bağdaşmaz ve müşteriyi yalnızca sözleşmeden doğan bir alacakla baş başa bırakır.
Notlar
- Banking Act, SR 952.0, md. 1b f. 1 (faiz ödenmeden veya yatırıma yönlendirilmeden 100 milyon CHF’ye kadar halktan mevduat kabulü); Banking Ordinance, SR 952.02, md. 5a (saklama kuruluşunun tasarruf edebildiği kripto tabanlı varlıkların mevduat sayılması). E. Kısım, II. Bölüm. ↩
Yalnızca genel bilgi amaçlıdır. Bu makale hukuki veya vergisel danışmanlık niteliği taşımaz, somut bir olaya ilişkin danışmanlığın yerini tutmaz ve avukat-müvekkil ilişkisi kurmaz. Makale, Ekim 2026 itibarıyla hukuki durumu yansıtır.