İflasta özel anahtar: önemli olan tek olgu
Örnek
İsviçre’de bir yan şirketi bulunan Singapurlu bir borsa 2026’da batar. İsviçreli yan şirket, Avrupalı müşteriler için toplu (omnibus) modelle saklama hizmeti yürütmüştür. Soğuk cüzdan anahtarlarının MPC paylarından ikisi İsviçreli iki yöneticide (director), üçüncüsü ise Singapurlu ana şirketin güvenlik ekibindedir. Singapurlu ana şirketin yargısal yöneticisi (judicial manager), gruptaki tüm kripto varlıkların Singapur iflas masasına ait olduğunu ileri sürer. İsviçreli iflas idaresi ise İsviçreli yan şirketin müşterilerinin İcra ve İflas Kanunu (SchKG/DEBA) md. 242a uyarınca varlıkların kendilerine teslimini talep etme hakkı olduğunu ileri sürer. Kimin haklı olduğu önce İsviçre kayıtlarının kolayca atfedilebilir olup olmadığına, ikinci olarak da İsviçreli yan şirketin varlıkları “tutup tutmadığına” bağlıdır. Bu da İsviçreli yöneticilerin iki payının Singapur payı olmadan imza atıp atamayacağına bağlıdır. Atabiliyorsa varlıkları İsviçreli şirket tutmuştur ve 242a. madde uygulanır. Singapur payı gerekliyse varlıklar ortaklaşa tutuluyor olabilir. Bu durumda iki iflas yöneticisi bir teslim protokolü üzerinde anlaşmalı ya da soruyu H. Kısım, VII. Bölüm ve N. Kısım, IV. Bölümde anlatılan sınır ötesi iflas kuralları çerçevesinde her iki mahkemede dava konusu yapmalıdır.
Örnek, bu kitabın neden sürekli anahtar yapılandırmasına döndüğünü gösterir. Saklama, lisans ve iflasa ilişkin her esasa dair soru, şu sorulara indirgenebilir: Hangi kişi kombinasyonu imza atabilir, hangi kombinasyon yapılandırmayı değiştirebilir ve yazılı sözleşme bu ikisi hakkında ne söyler? Herhangi bir saklama düzenlemesi için bu üç soruyu cevaplayabilen bir avukat, her iki merkezde de o düzenleme hakkında danışmanlık yapabilir.
Yalnızca genel bilgi amaçlıdır. Bu makale hukuki veya vergisel danışmanlık niteliği taşımaz, somut bir olaya ilişkin danışmanlığın yerini tutmaz ve avukat-müvekkil ilişkisi kurmaz. Makale, Ekim 2026 itibarıyla hukuki durumu yansıtır.