İki merkez arasında ücret gelirleri
15. madde, ücret gelirlerini çalışmanın yapıldığı devlete bırakır. Çalışan diğer devlette herhangi bir on iki aylık dönemde 183 günden fazla bulunmuyorsa, ücret diğer devletin mukimi olmayan bir işveren tarafından ödeniyorsa ve maliyet orada bulunan bir işyeri tarafından üstlenilmiyorsa, münhasır vergilendirme hakkı mukim olunan devlette kalır.1 Her iki merkezde çalışan personele verilen tokenlerde paylaşım, hak kazanma (vesting) dönemindeki çalışma günlerine göre yapılır. Hak kazanma döneminin yüzde 60’ında Singapur’da, yüzde 40’ında Zug’da çalışmış bir mühendisin hak kazanma değerinin yüzde 60’ı Singapur’da, yüzde 40’ı İsviçre’de vergilendirilir. Her devlet bunu kendi vergilendirme zamanında yapar. Singapur hak kazanma anında vergilendirir. İsviçre ise verilen hakkı nasıl sınıflandırdığına göre vergilendirir. Maaş olarak alınan bir ödeme tokeninde bu an, tokenin alındığı andır. İki zamanlama farklı olabilir. Müvekkil bir devlette diğerinden önce vergi ödeyebilir ve mahsup ancak her iki devlet de vergilendirdiğinde mümkün olur. Pay planları için öngörülen varsayımsal kullanım (deemed exercise) kuralı (bu Kısmın VI. Bölümü), çalışan ayrıldığında Singapur kaynaklı kısma uygulanır.
Notlar
- Singapur–İsviçre ÇVÖA 2011, md. 15 (bağımlı çalışmadan elde edilen gelir; herhangi bir on iki aylık dönemde 183 gün kuralı; işveren ve işyeri koşulları). ↩
Yalnızca genel bilgi amaçlıdır. Bu makale hukuki veya vergisel danışmanlık niteliği taşımaz, somut bir olaya ilişkin danışmanlığın yerini tutmaz ve avukat-müvekkil ilişkisi kurmaz. Makale, Ekim 2026 itibarıyla hukuki durumu yansıtır.