Ekonomik Kalkınma Kurulu ve hayatta kalma stratejisi: özet
Albert Winsemius başkanlığındaki bir Birleşmiş Milletler heyetinin tavsiyesi üzerine 1 Ağustos 1961’de kurulan Ekonomik Kalkınma Kurulu (EDB), özerk yönetime sahip Singapur hükümetinin kitlesel işsizliği sanayileşme yoluyla eritmek için kullandığı araçtı. 1965’te Malezya’dan ayrılmanın ardından strateji, korunan bölgesel bir pazardan çok uluslu şirketlerin ihracata yönelik imalatına kaydı. Bu şirketleri, 1967 tarihli Ekonomik Genişleme Teşvikleri (Gelir Vergisinden Muafiyet) Kanunu (Economic Expansion Incentives (Relief from Income Tax) Act 1967) kapsamındaki öncü sanayi vergi tatilleri ve 1968’de Texas Instruments’ın gelişinin gösterdiği gibi EDB’nin hızı çekti. İngilizlerin kuvvetlerini 1971’e kadar geri çekme kararı, ekonominin yaklaşık beşte birini ve 30.000’den fazla işi tehdit ediyordu. Buna üslerin tersanelere ve sanayi arazisine dönüştürülmesiyle ve yeni yatırımlar için disiplinli bir atılımla karşılık verildi. İstihdam Kanunu ile 1968’deki çalışma ilişkileri değişiklikleri, 1972 tarihli Ulusal Ücret Konseyi, 1966 tarihli Arazi İstimlak Kanunu ve toplu konut, devlete emek ve toprak üzerinde kontrol sağladı. Bunun bedelini işçiler ve arazi sahipleri ödedi, sonraki reformlar ise bu bedeli kısmen azalttı. Kamu kurumlarının ve devlet bağlantılı şirketlerin açık piyasaları tasarlayıp ayakta tuttuğu bu model, sonraki bölümlerde anlatılan finans merkezinin offshore piyasasını, teşvik programlarını ve düzenleyici üslubunu biçimlendirdi.
Yalnızca genel bilgi amaçlıdır. Bu makale hukuki veya vergisel danışmanlık niteliği taşımaz, somut bir olaya ilişkin danışmanlığın yerini tutmaz ve avukat-müvekkil ilişkisi kurmaz. Makale, Ekim 2026 itibarıyla hukuki durumu yansıtır.