İki dilli politika ve ticari bir değer olarak Mandarin Çincesi: özet
Singapur 1966’da tüm okullarda ikinci bir dili zorunlu kıldı. 1979 Goh Raporu’nun ardından İngilizceyi 1987’den itibaren tek bir okul sisteminin birinci dili hâline getirdi. Mandarin Çincesi, Malayca veya Tamilce ise her topluluğa atanan ana dil olarak okutuldu. Lee Kuan Yew’in 7 Eylül 1979’da başlattığı ve lehçelerin televizyondan ve radyodan çekilmesiyle desteklenen Speak Mandarin Campaign (Mandarin Konuşun Kampanyası), bir kuşak içinde bir düzine Çince lehçenin yerine Mandarin Çincesini geçirdi. Bunun yaşlı Çinli topluluğun kültürü ve aile hayatı açısından gerçek bir bedeli oldu. Bu başarıyı ikinci bir değişim geride bıraktı: 2020’ye gelindiğinde İngilizce, yüzde 47,6’ya karşılık yüzde 40,2 ile Mandarin Çincesini geçerek Çinli Singapurluların evde en sık konuştuğu dil oldu. Bununla birlikte İngilizce konuşulan evlerin çoğu ikinci dil olarak hâlâ Mandarin Çincesini kullanıyor. Mandarin Çincesi, Çin’in dışa açılması ve 1990’da diplomatik ilişkilerin kurulmasıyla ticari bir değere dönüştü. Hükümetler arası projelere, Çinli müvekkillere hizmet veren özel bankalara ve aile ofislerine ve Çince belgelerin doğrulanmasına hizmet etti. Değerini sınırlayan etkenler, değişken yeterlilik düzeyi, Hong Kong’dan ve anakaralı mezunlardan gelen rekabet ve İngilizcenin Singapur hukukunun dili olarak kalmasıdır. Malayca, Tamilce ve İngilizcenin devletin dengeli çok dilliliği içinde kendi ağırlıklarını taşımaya devam etmesinin nedeni de budur.
Yalnızca genel bilgi amaçlıdır. Bu makale hukuki veya vergisel danışmanlık niteliği taşımaz, somut bir olaya ilişkin danışmanlığın yerini tutmaz ve avukat-müvekkil ilişkisi kurmaz. Makale, Ekim 2026 itibarıyla hukuki durumu yansıtır.