İki merkezin sınırları
Bu kısımda yapılan karşılaştırma genel bir sonuca varmaya imkân veriyor. İsviçre ve Singapur birbirini tamamlar. Bu kitabın ikisini birlikte ele almasının nedeni de budur. İsviçre; varlık için hukuki belirlilik, ihraççı için serbest bir giriş, kriptoyu kabul eden bir bankacılık sistemi, protokollere uyan bir vakıf hukuku ve özel kazançlara dokunmayan bir vergi sistemi sunar. Singapur; bütünleşik bir düzenleyici, kanuni bir müşteri koruma rejimi, çalınan varlıkları günler içinde geri alan bir yargı sistemi, bir fon teşvik rejimi ve Asya’ya erişim sunar. Hiçbiri Birlik pazarını, ABD pazarını veya Hong Kong dolarını sunmaz. Bunlara ihtiyaç duyan bir işletme Vaduz, Dublin, New York veya Hong Kong’da bir kuruluş ekler. İhtiyaç duymayan bir işletme ise, her birinde bu bölümde anlatılan ekonomik varlıkla, yalnızca iki merkezden yönetilebilir.
Arbitrajın sınırları bu nedenle hukuki incelikler değildir. Bunlar, bu kısımdaki her düzenleyicinin incelediği üç olgudur: müşterilerin nerede olduğu, kararların nerede alındığı ve varlıkları kimin kontrol ettiği. Gruptaki her kuruluş için bu üç soruyu belgelerle cevaplayabilen bir müvekkilin “düzenleyici arbitraj” ifadesinden korkması için hiçbir neden yoktur. Cevaplayamayan bir müvekkil ise oraya taşınmadan bir ülke seçmiştir. Her iki merkez de bunu tespit etmeyi öğrenmiştir.
Yalnızca genel bilgi amaçlıdır. Bu makale hukuki veya vergisel danışmanlık niteliği taşımaz, somut bir olaya ilişkin danışmanlığın yerini tutmaz ve avukat-müvekkil ilişkisi kurmaz. Makale, Ekim 2026 itibarıyla hukuki durumu yansıtır.