Hikâyenin sonu
Her iki merkezdeki bir dijital varlık işletmesi dört yoldan biriyle sona erer: satılır, daha büyük bir grupla birleştirilir, düzenli biçimde tasfiye edilir ya da batar. İlk üçü bu bölümün konusudur. Dördüncüsü ise H. Kısım’ın (VII. Bölüm) ve N. Kısım’ın (IV. Bölüm) konusudur. Düzenli bir tasfiye ile batış arasındaki fark çoğu zaman bir zamanlama meselesidir. Alacaklılarına hâlâ ödeme yapabilirken ve müşterilerinin varlıklarını hâlâ iade edebilirken tasfiyeye başlayan bir işletme, sonunun nasıl geleceğini kendisi seçer. Bekleyen bir işletmenin sonunu ise bir mahkeme veya bir düzenleyici kurum belirler.
Bir dijital varlık işletmesinin satışını veya kapanışını diğer işletmelerinkinden ayıran özellik, müşteri varlıklarıdır. Bir saklama kuruluşu, bir borsa veya bir ödeme kuruluşu müşterilerine ait tokenleri elinde tutar. İşletme el değiştirmeden veya kapanmadan önce bu tokenler iade edilmeli, halef bir kuruluşa devredilmeli ya da ayrıştırılmalıdır. Her iki düzenleyici kurum da bir işlemin veya kapanışın onaylanıp onaylanmayacağının ölçütü olarak müşteri varlıklarının nasıl ele alındığına bakar. Bunu kavrayan bir alıcı, işlemi bu konu etrafında yapılandırır. Bunu kavrayan bir satıcı ise varlıkları satıştan çok önce devre hazır hâle getirmiş olur.
Yalnızca genel bilgi amaçlıdır. Bu makale hukuki veya vergisel danışmanlık niteliği taşımaz, somut bir olaya ilişkin danışmanlığın yerini tutmaz ve avukat-müvekkil ilişkisi kurmaz. Makale, Ekim 2026 itibarıyla hukuki durumu yansıtır.