Kanun’un amacı ve yapısı
2019 tarihli Ödeme Hizmetleri Kanunu (Payment Services Act, PSA), Ödeme Sistemleri (Gözetim) Kanunu (Payment Systems (Oversight) Act) ile Döviz Bürosu ve Para Havalesi İşletmeleri Kanunu’nun (Money-changing and Remittance Businesses Act) yerine ödeme hizmetleri için tek bir lisans kanunu getirmiştir. Parlamento Kanun’u 14 Ocak 2019’da kabul etmiş, Kanun ardından 2019 tarihli Ödeme Hizmetleri Yönetmeliği (Payment Services Regulations 2019) ile birlikte 28 Ocak 2020’de yürürlüğe girmiştir.1 Kanun iki ayaktan oluşur. Birincisi, sistemik öneme sahip ödeme sistemleri için bir belirleme rejimidir. Bu rejim okuru yalnızca bir stablecoin düzenlemesinin bir gün bu şekilde belirlenebileceği durumlarda ilgilendirir. İkincisi, ödeme hizmeti sağlayıcılarına yönelik lisans rejimidir. Bu rejim, Singapur’da kripto varlıklarla iş yapan her borsayı, aracıyı, saklama kuruluşunu ve cüzdan işletmesini düzenler.
Dijital varlıklar bakımından en önemli tasarım tercihi, Singapur Para Otoritesi’nin (MAS) kripto varlıkları ödeme araçları olarak düzenlemeye karar verdiği 2019’da yapıldı. MAS, “dijital ödeme tokeni hizmeti”ni hesap ihracı, yurt içi para transferi, sınır ötesi para transferi, üye işyeri edinimi, elektronik para ihracı ve döviz bürosu faaliyetinin yanına, Birinci Ek’in (First Schedule) 1. Kısmındaki yedi ödeme hizmetinden biri olarak yerleştirdi.2 Bunun sonucu bilinçli olarak istenmişti. Kripto işletmeleri en başından kara para aklamayla mücadele (AML) denetimine ve modüler bir lisansa tabi kılındı. Bir tokenin aynı zamanda yatırım ürünü olup olmadığı sorusu 2001 tarihli Menkul Kıymetler ve Vadeli İşlemler Kanunu’na (Securities and Futures Act, SFA) bırakıldı. Bu nedenle Kanun, bir tokenin değerini ya da iyi bir yatırım olup olmadığını sormaz. Bir kişinin Singapur’da sayılan hizmetlerden birini ticari faaliyet olarak sunup sunmadığını sorar.
PSA s. 5(1) uyarınca, Singapur’da herhangi bir türde ödeme hizmetini ticari faaliyet olarak sunan her kişinin, muaf olmadıkça lisans alması gerekir. Lisans, s. 6 uyarınca üç sınıftan oluşur: döviz bürosu lisansı, standart ödeme kuruluşu (SPI) lisansı ve büyük ödeme kuruluşu (MPI) lisansı.3 Sınıf işlem hacmine göre belirlenir. Buna göre bir sağlayıcı, aylık işlemleri tek bir ödeme hizmeti için 3 milyon Singapur dolarını (S$3 milyon), iki veya daha fazla ödeme hizmeti için S$6 milyonu aşmadığı sürece SPI olarak kalabilir. Bunun koşulu, günlük dolaşımdaki elektronik para tutarının da S$5 milyon sınırında kalmasıdır.4 Bu eşiklerin üzerinde sağlayıcının MPI lisansına sahip olması gerekir. Bu lisans daha yüksek asgari sermaye, teminat yatırma ve fonları koruma yükümlülükleri getirir. Ticari ölçeği olan her kripto borsası bu eşikleri birkaç hafta içinde aşar. Bu nedenle gerçekçi hedef MPI lisansıdır. SPI lisansı esas olarak aracılar, tezgâh üstü (OTC) masaları ve ilk yılındaki girişimler için önem taşır.
Notlar
- Payment Services Act 2019 (No. 2 of 2019); Payment Services Regulations 2019 (S 810/2019), reg. 1 (28 Ocak 2020’de yürürlüğe girmiştir); her ikisi de Singapore Statutes Online’da. ↩
- PSA, Birinci Ek (First Schedule), 1. Kısım, (a) ila (g) paragrafları; s. 2(1), “payment service” tanımı. ↩
- PSA, s. 5(1) ve s. 6(1) ila (5). ↩
- MAS, “Standard Payment Institution Licence”, mas.gov.sg’deki uygunluk ve eşik sayfası; PSA s. 6(5)’i yinelemektedir: tek bir ödeme hizmeti için aylık S$3 milyon, iki veya daha fazlası için S$6 milyon, günlük elektronik para bakiyesi için S$5 milyon. ↩
Yalnızca genel bilgi amaçlıdır. Bu makale hukuki veya vergisel danışmanlık niteliği taşımaz, somut bir olaya ilişkin danışmanlığın yerini tutmaz ve avukat-müvekkil ilişkisi kurmaz. Makale, Ekim 2026 itibarıyla hukuki durumu yansıtır.