Grup içi hizmetler ve transfer fiyatlandırması

PDF sürümünü okuyun (3 sayfa)

Bir kuruluşun diğeri için yerine getirdiği her işlevin bedeli emsallere uygun olarak ödenmelidir. İsviçre’de transfer fiyatlandırmasına ilişkin bir kanun yoktur. Emsallere uygunluk ilkesi, DBG/DFTA’daki örtülü kâr dağıtımı ve örtülü sermaye katkısı kurallarından türetilir ve OECD Rehberi’ne atıfla uygulanır. İsviçre Federal Vergi İdaresi (ESTV), 2024’te bu yaklaşımı teyit eden bir soru-cevap belgesi yayımlamıştır.¹ Singapur’da ise Gelir Vergisi Kanunu’nun 34D. maddesinde kanuni bir emsallere uygunluk kuralı ve brüt geliri S$10 milyonu aşan şirketler için zorunlu transfer fiyatlandırması belgelendirmesi vardır. Düzeltmeler yüzde beş ek vergiye tabidir. Rutin destek hizmetleri için maliyet artı yüzde beş şeklinde bir güvenli liman uygulanır.²

Tipik iki merkezli grupta üç akış vardır. İsviçre’deki işletme şirketi, bir geliştirme sözleşmesi kapsamında vakıf için protokolü geliştirir. Singapur şirketi, bir hizmet sözleşmesi kapsamında vakfa veya İsviçre şirketine iş geliştirme, topluluk ve destek hizmetleri sunar. Kuruluşlardan biri markayı veya tescilli araçları diğerine lisanslar. Geliştirme sözleşmesi maliyet artı kâr marjı esasıyla fiyatlandırılır. Yüksek değerli geliştirme işlerinde bu marj, rutin hizmetlere ilişkin yüzde beşlik güvenli limanın üzerindedir ve karşılaştırılabilir yazılım geliştirme sözleşmelerine göre belirlenerek uygulamada yüzde sekiz ile on beş arasında yer alır. İş geliştirme ve destek hizmet sözleşmesi, rutin nitelikteyse Singapur’da maliyet artı yüzde beş düzeyinde kalabilir. Ancak IRAS’ın bir token projesi için iş geliştirmeyi rutinin ötesinde görmesi riski vardır. Lisans, karşılaştırılabilir gayrimaddi hak bedeli oranlarına göre fiyatlandırılır. Protokol markaları için bu oranlar neredeyse hiç bulunmadığından, grupların çoğu kâr bölüşümü veya artık kâr yöntemi kullanır ve gerekçesini belgeler.

Her iki idarenin de özel bir hassasiyeti vardır. Zug vergi idaresi, bir vakfa düşük fiyatla yapılan geliştirme işleri yoluyla ya da yöneticileri fiilen Zug’da oturan bir Singapur şirketine ödenen yönetim ücretleri yoluyla İsviçre’den çıkan değeri arar. IRAS ise DEMPE bakımından ekonomik varlığı olmayan İsviçreli bir fikrî mülkiyet sahibine ödenen gayrimaddi hak bedelleri yoluyla Singapur’dan çıkan değeri arar. Anlaşmanın ilişkili teşebbüslere ilişkin maddesi ve karşılıklı anlaşma usulü, bir düzeltmeden sonra çifte vergilendirmeye karşı bir çare sunar, ancak bu çare yavaştır.³ İşlem anında hazırlanan belgeler tek etkili korumadır.

Notlar

1. DFTA, SR 642.11, md. 58 f. 1 bent b (örtülü kâr dağıtımlarının vergiye tabi kâra eklenmesi); Swiss Federal Tax Administration ve SIF, “Transfer pricing: questions and answers”, yayım tarihi 23 Şubat 2024; FTA Circular No. 4, 19 Mart 2004, hizmet şirketlerine ilişkin (maliyet artı). ↩
2. Income Tax Act 1947, s. 34D (emsallere uygunluk ilkesi) ve s. 34F (transfer fiyatlandırması belgelendirmesi; s. 34E uyarınca ek vergi); IRAS e-Tax Guide, “Transfer Pricing Guidelines”, 7. baskı, 14 Haziran 2024, bölüm 6 ve 14 (belgelendirme eşikleri; maliyet artı yüzde 5 ile rutin destek hizmetleri). ↩
3. İsviçre–Singapur çifte vergilendirmeyi önleme anlaşması, 24 Şubat 2011, SR 0.672.968.91, md. 9 (ilişkili teşebbüsler) ve md. 24 (karşılıklı anlaşma usulü). G. Kısım, IX. Bölüm ve M. Kısım, IX. Bölüm. ↩

Yalnızca genel bilgi amaçlıdır. Bu makale hukuki veya vergisel danışmanlık niteliği taşımaz, somut bir olaya ilişkin danışmanlığın yerini tutmaz ve avukat-müvekkil ilişkisi kurmaz. Makale, Ekim 2026 itibarıyla hukuki durumu yansıtır.